دلم را بر که بسپارم

                     چه کس را شوق پرواز است

                محبت را نمی یابم

            کجا یک محرم راز است

با ورم نمی شود

       بی تو شب را من چگونه سر کنم

         شعرهای بی تو بودن را چگونه بر کنم

           چشم بارانی خودرا در فراقت تر کنم

             گوشه ای تنها نشینم گریه را از سر کنم

      زندگی را اندک اندک تا به کی آخر کنم

        روزهای بی تو بودن را چگونه در دلم پرپرکنم

           چون رسید روزی که بی تو روزها را سر کنم

             من چگونه می توانم عاقبت مرگ تورا باور کنم

         لحظه های زندگی با شما را مو به مو از بر کنم

             خاطرات عشق را تا کی برون از سر کنم

                باز من ...............

جان من

                                 بخدا جان منی

                            بی تو جهان را چه کنم

                               همه عالم بدهندم

                                      بی تو جان را چه کنم

     دل من

                            همدم گریه شبهای منی

                        بی تو دلم بارانی است

                             همه عالم بدهندم

                                   دل من زندانی است

      گل من

              گل من گیسویت دام بلا بود

                   گل من ابرویت تیغ فنا بود

                        گل من من زپا افتاده بودم

                           برسم عاشقی ایستاده بودم

              گل من من همه جا با تو بودم

                   شب وروزو سحرها با تو بودم

                         در آن طوفان دریا با تو بودم

                            در آن صحرای غمها با تو بودم

               بروی سنگ خارا با تو بودم

                    مرا جادوی چشمانت فنا کرد

                         کمان ابرویت صدها جفا کرد

                             تو انسانی زدنیای بهشتی

                توبا من شعرهایم را نوشتی

                       توآن دریاچه نوری گل من

                             تو فرسنگها زمن دوری گل من

                                 مرا درعاشقی رسم وفا بود

                 گواه عشق من تنها خدا بود

                       دلم دریای خون کردی گل من

                            خلیجی پر زآب نیلگون کردی گل من

                                 دلم در عاشقی آئینه گون بود

                 دلم در عشق تو دریای خون بود

                        گل من من به عشقت تشنه بودم

                           در عشقت تیزتر از دشنه بودم

                                  تمام غصه هایم ماندنی شد

                   کمی از حرفهایم گفتنی شد

                        کمی از شعرهایم خواندی شد

                            به رنگی سرختر از خون نوشتم

                                به مهر سجدگاهم سرنوشتم

گل من........

   عشق من   

          عشق من ریشه درخاک

                    عشق تو بیشه برسنگ

                           عشق من ریشه درخون

                                        عشق تو ریشه درباد

                                             عشق من بردی از یاد

                                                     عشق تو مانده دردل

      منم سینای

                            فروشم خانه ام را در خیابان

                                     بگیرم کلبه ای من در بیابان

                                          خدایا شهر دیگر جای من نیست

                                                   کسی در عاشقی همپای من نیست

                                                         تورا دارم دگر من غم ندارم

                                                                  من از فرهاد چیزی کم ندارم

                                                                            الهی.................

(به زیبایی سینای)

                                        گل زیبای منی

                               بی تو هم آغوش غمم

                                  گنج قارون بدهندم

                                        بی تو برگو چه کنم

شکست سکوت

                آه.........

                ای نگاه روشن

                سکوت را بشکن

                که با نگاه زرد وپریشانت

                دردل شب

                درخود می سوزی

                ومن چوگمشده ای در خویشتن

                به مروارید دیدگانت می اندیشم

                که چومشتی الماس

                برگونه هایت جاریست