قسمت چهارم شعر خودم(آی آدم،آی دنیا!)انتقال با ذکر ماخذ بلامانع است.
آی آدمها!بیایید بس کنید
فکر مادرهای دلواپس کنید
رحم برآن کودکان نازک ونارس کنید
روزگار مرگ آدم
روزگاران سکوت آدمی
روزگارمرگ انسان
دوره نامردی ونا مردمی
روزگار مرگ عالم
دوری از مردانگی
روزگاری سخت وتلخ
روزگاری پست وزشت
آدما از نوع شمر
بدتر از جنس یزید
صحبت از کشتار انسان های پاک
من که می بینم هزاران شاخه گل
مرگ را بوسیده اند
صحبت از پژمردن یک برگ نیست
گفتمان از مرگ نیست
من که از پژمردن چند شاخه گل
از نگاه ساکت دنیای خود
بی گناهی را که لبخند می زند برچوب دار
بی گناهی را که پایش مانده است درلای در
جای خانه توی چادر می کند شب را به سر
جای درس ومدرسه هم اسلحه بست بر کمر
اشک در چشمان و بغضم در گلوست
وندرین دنیای،
زهرم در پیاله ،
اشک وخونم در سبو ست
آی آدم!
آی انسان!
این چه انسانیت است!
آی عالم!
آی دنیا!
این چه عقلانیت است!!!
کاش این آدم کمی.........................