پروردگارا !        

سینه مرا گشاده دار و کارهایم را بر من آسان گردان وگره از زبانم بگشای تا سخنان مرا بفهمند.

بارالها !

هنوز نمی دانم فراق پدر،مادر،برادروخواهرانم را به کدامین دادگاه گلایه کنم ، هجرانشان را به کدامین دادگاه شکایت کنم لیک در راستای افق ایستاده ام ونگاهم را بر دروازه های زنگار بسته آسمان دوخته ام وبه رسا بودن سکوت فریاد می کشم و داد را به محکمه عدل الهی دعوت می کنم.

خداوندا !

هنوز نمی دانم که آن مرد آسمانی ستاره شمار ، در کدامین گهواره آسمانی به خواب ناز فرو رفته است ، تا ازروی مهربانی برخیزد وبه سوگوای تنهائیم بنشیند ، ورنه چگونه بتوانم به خوابم ، خاک مرده بپاشم ، لیک جدایی قانون است ومن بر رویت خدایم محرومم

خداوندگارا!

اینک دستانی بر قلبم چنگ می زند تا شقایق در دامنه کوههای زیر آب به گریستن دچار شود.

بارالها !

آنگاه که آن مرد آسمانی ستاره شمار را به خاک می سپردند وجنش عروسی او را بر پا می کردند ، من نبودم ، ولی در انتظارش لحظه ها را خون گریه کردم وثانیه ها را سرختر از خون گریستم.

پروردگارا !

می خواهم زلیوان اشک ، زلیوان فرقت ، زلیوان گریه گلویی تازه کنم ، من اشکهایم را قاب گرفته ام وبر دیوار اطاقم به یادگارشان کوبیده ام.